Drewno wykorzystywane w budownictwie i aranżacji pomieszczeń nie za każdym razem musi pochodzić z nowo pozyskanego surowca. W wielu przypadkach materiał z wcześniejszych konstrukcji, rozebranych budynków czy nieużywanych elementów wyposażenia może otrzymać kolejne wykorzystanie. Drewno z odzysku ma za sobą określoną historię użytkowania, która na prawdę bardzo często pozostawia ślady w jego wyglądzie i strukturze.
Widoczne otwory po gwoździach, przebarwienia, nierówności powierzchni czy zmieniony odcień są rezultatem wieloletniego kontaktu z otoczeniem. Nie znaczy to natomiast, że każdy taki element nadaje się do ponownego zastosowania. Przed rozpoczęciem prac niezbędna jest ocena jego stanu, wilgotności, stabilności a także potencjalnych uszkodzeń biologicznych. Znaczenie ma też wcześniejsze zastosowanie materiału, ponieważ od niego może zależeć zakres przygotowania do kolejnych zastosowań. Całkiem inaczej postępuje się z belkami konstrukcyjnymi, a całkiem inaczej z deskami przeznaczonymi na elementy dekoracyjne.
Stare drewno wymaga odpowiedniego przygotowania, zanim zostanie wykorzystane w nowym projekcie. Pierwszym etapem jest zwykle usunięcie zabrudzeń, pozostałości starych powłok oraz metalowych elementów, które mogły pozostać w materiale (polecam: bois de récupération). Następnie kontroluje się, czy powierzchnia nie jest osłabiona przez pęknięcia, grzyby albo działalność owadów. W praktyce ważne jest rozróżnienie naturalnych śladów użytkowania od uszkodzeń wpływających na trwałość elementu. Nierówna faktura może być zamierzonym rezultatem wizualnym, niemniej jednak rozległe ubytki lub osłabione fragmenty wymagają już innej oceny. Część materiału można pozostawić w pierwotnej postaci, jednakże inne elementy potrzebują cięcia, szlifowania, suszenia lub zabezpieczenia odpowiednimi preparatami. Nie zawsze warto usuwać wszystkie ślady wcześniejszego użytkowania, ponieważ zbyt intensywna obróbka może pozbawić drewno cech, które odróżniają je od nowych desek. Ostateczny zakres prac zależy zatem zarówno od planowanego zastosowania, jak i rzeczywistego stanu surowca.
Współczesne projekty architektoniczne coraz częściej łączą materiały o odmiennym pochodzeniu i charakterze. Stare drewno w nowoczesnej architekturze może występować obok betonu, szkła, stali czy gładkich powierzchni mineralnych. Takie porównanie opiera się głównie na różnicy faktur, barw i sposobu wykończenia. Drewno może stanowić część elewacji, okładzin ściennych, sufitów, schodów, drzwi lub wyposażenia wnętrz. W zależności od projektu zachowuje się jego naturalną powierzchnię lub poddaje ją częściowej obróbce. Ważne jest jednakże uwzględnienie warunków, w jakich materiał będzie użytkowany (sprawdź: rivestimento in pino). W pomieszczeniach o zmiennej wilgotności trzeba brać pod uwagę możliwość pęcznienia i kurczenia się drewna, jednakże na zewnątrz istotne stają się opady, nasłonecznienie a także zmiany temperatury. Projektant musi również określić, czy dany detal pełni wyłącznie funkcję wizualną, czy przenosi obciążenia. W drugim przypadku niezbędna jest dokładniejsza ocena jego parametrów technicznych, ponieważ sam wygląd nie pozwala określić przydatności konstrukcyjnej.
Przy ponownym wykorzystaniu materiałów drewnianych znaczenie moraz sposób ich doboru i dostosowania do konkretnego miejsca. Poszczególne partie mogą różnić się odcieniem, szerokością, grubością oraz stopniem zużycia, dlatego zyskanie jednolitej powierzchni wymaga wcześniejszego zaplanowania układu. W sytuacji większych realizacji kłopotem bywa dostępność odpowiedniej ilości materiału o zbliżonych właściwościach. Powinno się również uwzględnić jego wymiary, które po rozbiórce nie za każdym razem odpowiadają standardom stosowanym we współczesnym budownictwie. Drewno z odzysku może być wykorzystywane zarówno jako pojedynczy element, jak i większy fragment wykończenia, jednak za każdym razem wymaga indywidualnego podejścia. Ważne pozostają także kwestie dokumentacji pochodzenia, wcześniejszych powłok chemicznych a także sposobu przechowywania przed montażem. Te czynniki wpływają na zakres przygotowania materiału, organizację prac i sposobów jego wykorzystania w nowej przestrzeni.
Zobacz również: old timber.