Papierowe dokumenty wykorzystywane w transporcie publicznym muszą spełniać określone oczekiwania techniczne i organizacyjne. Ich przygotowanie wiąże się nie tylko z naniesieniem kluczowych danych, lecz także z uwzględnieniem sposobu sprzedaży, przechowywania i późniejszej sprawdzeniu. Bilety komunikacyjne różnią się między sobą formatem, konstrukcją a także ilością informacji, które trzeba na nich umieścić.
Wpływa na to przede wszystkim rodzaj taryfy i sposób naliczania opłat. Bilet jednorazowy może zawierać wyłącznie cenę, oznaczenie przewoźnika i miejsce na zgodę rozpoczęcia przejazdu. W przypadku dokumentów okresowych konieczne jest jednakże przewidzenie przestrzeni na dane dotyczące terminu ważności, rodzaju uprawnienia czy strefy obowiązywania. Projekt powinien uwzględniać również warunki sprawdzeniu, ponieważ poszczególne informacje muszą być łatwo dostępne i czytelne bez konieczności dokładnego przeanalizowania całego dokumentu.
Jednym z bardziej niebagatelnych etapów przygotowania papierowych nośników jest wybór sposobu nanoszenia treści. Druk biletów wymaga uwzględnienia rodzaju papieru, przewidywanego nakładu a także dodatkowych czynności wykonywanych podczas produkcji. W zależności od przeznaczenia stosuje się papier w rolach, arkuszach lub bloczkach. Właściwie każde z owych rozwiązań wiąże się z inną organizacją pracy i sposobem oddzielania gotowych egzemplarzy. Przy biletach zastosowanych do dystrybucji w automatach szczególne znaczenie mają powtarzalne wymiary a także właściwości materiału. Nieprawidłowa grubość może powodować trudności z przesuwaniem papieru, a nierówne cięcie wpływać na działanie mechanizmu podającego. Warto także zwrócić uwagę na odporność nadruku na ścieranie. Dokument często zmienia miejsce przechowywania, jest składany albo noszony razem z innymi przedmiotami, dlatego zbyt delikatne oznaczenia mogą z w pewnych sytuacjach stać się nieczytelne.
W określonych zastosowaniach zwyczajny nadruk uzupełnia się dodatkowymi rozwiązaniami ograniczającymi możliwość fałszowania dokumentów. Druk zabezpieczony może obejmować przeznaczenie papieru o specjalnych właściwościach, indywidualnych oznaczeń, wzorów skomplikowanych do odtworzenia lub elementów widocznych dopiero przy użyciu odpowiedniego oświetlenia. Spotyka się też mikrodruk, czyli bardzo drobne napisy, których prawidłowe odwzorowanie wymaga adekwatnej jakości stworzenia. Poszczególne zabezpieczenia dobiera się do charakteru dokumentu i sposobu jego sprawdzania. Inne rozwiązania mogą być stosowane przy biletach o niskiej wartości, a inne przy dokumentach uprawniających do wielokrotnych przejazdów przez dłuższy okres. Powinno się przy tym uwzględnić, że dodatkowe elementy wpływają na projekt graficzny i mogą wymagać zmiany ustawień urządzeń drukujących. Ich rozmieszczenie nie powinno utrudniać odczytywania podstawowych danych ani zasłaniać miejsca przeznaczonego na oznaczenia kasownika.
Osobnym zagadnieniem jest numerowanie i identyfikacja poszczególnych egzemplarzy. W wielu systemach sprzedaży bilety otrzymują indywidualne numery, które pozwalają kontrolować kolejność wydawania dokumentów a także przypisywać je do określonych serii. Takie rozwiązanie wymaga zachowania ciągłości numeracji i sprawdzenia, czy żaden zakres nie został przypadkowo powielony. Podobnej testom wymagają kody kreskowe oraz kody dwuwymiarowe, jeśli są wykorzystywane do weryfikacji przejazdu. Ich poprawność zależy nie tylko i wyłącznie od zawartości danych, ale również od kontrastu, wielkości i dokładności nadruku. Przed wykonaniem większego nakładu istotne jest sprawdzenie próbek na urządzeniach, które będą wykorzystywane w trakcie sprzedaży lub sprawdzeniu. Daje możliwość to wykryć problemy z odczytem, niewłaściwe rozmieszczenie treści albo niezgodność wymiarów z wymaganiami technicznymi. W praktyce nawet drobna korekta projektu może wymagać ponownego przygotowania plików i ustawień produkcyjnych, zwłaszcza gdy bilety zawierają zmienne dane lub kilka rodzajów oznaczeń.
Więcej informacji: bilety komunikacyjne.
